Paitoon's space

ตอนที่ 3 การกำเนิดของปิศาจนักฆ่า

สวนสาธารณะ จูนมาวิ่งออกกำลังกายที่นี้ทุกวันศุกร์ เธอนั่งที่เก้าอี้สาธารณะและคิดว่าเธอพลาดได้ไง ในเมื่อเธอไม่ได้ใช้อินเตอร์เน็ตเกือบสองอาทิตย์ก่อนจะเจอชายชุดดำ มันเป็นไปไม่ได้ที่เด็กแฮ็คเกอร์ที่ชื่อกอล์ฟนั่นจะเจาะเข้าเครื่องเธอได้ ความสงสัยยังคงอยู่ในใจของเธอ เธอเดินไปตั้งใจจะซื้อนำดื่มเผอิญเจอกอล์ฟเด็กแฮ็คเกอร์คนนั้นเขากำลังคุยกันกับชายผิวขาวออกหน้าตาคล้ายคนไทยเชื้อสายจีนอายุประมาณสามสิบได้ ประมาณสักสิบห้าเมตรที่เธออยู่ห่างจากพวกเขา กอล์ฟตามชายผิวขาวไปขึ้นรถข้างนอก จูนตามห่างๆแล้วหยุดตาม

ที่หน้าบ้านจูนเห็นพ่อกำลังรดน้ำต้นไม้ พ่อของจูนเป็นคนที่ชอบใช้เวลาว่างกับการรดน้ำพรวนดินต้นไม้ และเลี้ยงนก พ่อของจูนเอาใจใส่กับเรื่องพวกนี้มากได้ทำแล้วพ่อของจูนดูมีความสุข

“สวัสดีค่ะพ่อ ทำอะไรอยู่ค่ะเนี่ย” จูนทักทายพ่อ

“กำลังรดน้ำต้นไม้อยู่นะสิลูก ไปวิ่งมาเหนี่อยมั้ยลูก” พ่อถามจูนขณะที่รดน้ำอยู่

“แล้วแม่ละค่ะ”

“กำลังทำกับข้าวอยู่ เห็นซื้อของมาทำกับข้าวเยอะแยะเลย”

“จูนไปอาบน้ำก่อนนะค่ะ” พูดเสร็จจูนก็เข้าห้องและอาบน้ำ

ที่หน้าจอคอมพิวเตอร์จูนเปิดล็อก(log)ที่ระบบปฎิบัติการ จูนจะใช้ระบบปฎิบัติการลีนุกซ์ที่แฮ็คเกอร์เขาใช้กัน จูนดูล็อกสังเกตความผิดปกติจากบุคคลที่บุกรุกเข้าคอมของเธอ เธอสังเกตเห็นความผิดปกติจากเวลาและไอพีแปลกปลอมที่เข้ามามันเป็นช่วงถัดจากเวลาที่เธอได้ติดต่อซื้อขายยูริเมจิคเพียงไม่กี่วัน หมายความว่าเด็กชื่อกอล์ฟนั่นได้เข้ามาที่เครื่องเธอได้ แต่ไม่ได้ทำลายระบบเธอนั่นเป็นเหตุผลที่น่าสงสัยว่าทำไมกอล์ฟไม่ทำลายระบบเธอ

“ตื่นได้แล้วลูก สายแล้ว” เสียงแม่ของจูนเรียกจากหน้าห้อง

“ตื่นแล้วค่า” จูนตอบแบบงัวเงีย

ที่โต๊ะอาหารจูนอ่านหนังสือพิมพ์ของพ่อและเจอข่าวเด็กอายุประมาณ10ปี โดนฆ่าโยนลงแม่น้ำ จูนอ่านอย่างสนใจ เด็กนั่นโดนฟันคอด้วยของมีคมหัวเกือบหลุดแล้วโยนศพทิ้งที่แม่น้ำ ตำรวจสงสัยว่าของมีคมน่าจะเป็นดาบซามูไร พ่อแม่เด็กเป็นนักธุรกิจที่มีชื่อเสียง จูนมองดูนาฬิกาที่ข้อมือเห็นว่าสายแล้ว จึงรีบออกไปโรงเรียน

พักเที่ยงที่โรงเรียน จูน และโบ นั่งคุยกันขณะที่ทานอาหารไปด้วย

“นี่โบยัยส้มทำไมไม่มาเรียนวันนี้” จูนถาม

“ก็ญาติของยัยส้มเขาเสียนะ ออกข่าวในหน้าหนังสือพิมพ์ด้วย ตายเพราะถูกฆ่ายังเด็กอยู่เลย อายุ10 ขวบนะ ส้มมันเลยลาช่วยงานศพญาติละ”

“เด็กในข่าวหนังสือพิมพ์ ฉันก็อ่านเหมือนกัน ใครฆ่าเขานะ” ตั๊กสงสัย

“เราว่าเลิกเรียนไปช่วยงานส้มกันนะ” โบชวน

ที่งานศพจูนเข้าไปไหว้ศพเห็นรูปแล้วตกใจ เด็กในรูปข้างโรงศพมันคือเด็กแฮ็คเกอร์ที่ชื่อกอล์ฟ ทำไมเด็กนั่นถึงตายใครฆ่าเขาเป็นคำถามที่คาใจจูนอย่างมาก จูนเดินออกไปหาส้มที่กำลังเสิร์ฟน้ำ และโบก็ช่วยเสิร์ฟด้วย จูนตั้งใจจะถามส้มเรื่องของญาติเขา ทั้งสามคนออกมาคุยกันข้างนอก

“ส้ม ญาติเธอโดนฆ่าได้ไง” จูนถามอย่างคนสงสัย

“กอล์ฟเขาเป็นเด็กที่เรียนเก่งมาก วันๆเอาแต่นั่งเล่นเกมคอมพิวเตอร์ เดียวฉันว่าจะไปเอาแผ่นเกมที่ห้องเขาหน่อยนะพวกเธอไปเป็นเพื่อนฉันหน่อยสิ” ส้มชวนจูนกับโบไปเป็นเพื่อน

ห้องของกอล์ฟ ส้มค้นหาแผ่นเกมในห้องของกอล์ฟ โบบอกว่าขอเช็คอีเมล์หน่อย แล้วไปหน้าจอคอมพิวเตอร์ของกอล์ฟ

“นี่ส้มเธอไม่สงสัยเหรอว่ากอล์ฟถูกใครฆ่า ฉันว่าเราน่าจะสืบได้จากคอมพิวเตอร์ของกอล์ฟนะ” จูนถามโบขณะที่โบกำลังหาแผ่นเกม

“นั่นสิ ก็ดีนะเผื่อจะมีเบาะแสบ้าง” โบมานั่งที่จอคอมพิวเตอร์

จูนเริ่มค้นจากคอมพิวเตอร์ของกอล์ฟ พบเอกสารโฟนบุ๊คและโปรแกรมที่เป็นเครื่องมือแฮ็คเกอร์ และซอฟแวร์เข้ารหัสถอดรหัสมากมาย มีทั้งดาวน์โหลดจากอินเตอร์เน็ต และกอล์ฟเขียนโปรแกรมขึ้นเอง จูนเริ่มค้นต่อพบว่าเอกสารอีกไฟล์ที่ต้องต้องให้ใส่พาสเวิร์ด จูนดึงแผ่นเมโมรี่ซึ่งมีความจุ4เมกกะไบต์ที่แนบไว้กับนาฬิกาข้อมือ มาเสียบก็อปปี้ไฟล์พวกนั่นไว้ แล้วกลับไปที่บ้าน

จูนเริ่มดูเอกสารโฟนบุ๊คพบว่ามีรายชื่อและที่อยู่ของคนมีชื่อเสียงในแวดวงธุรกิจและการเมืองประมาณยี่สิบกว่าชื่อทำไมกอล์ฟถึงได้มีรายชื่อของคนพวกนี้จูนสงสัย จูนเริ่มเปิดไฟล์ลับที่มีพาสเวิร์ดให้ใส่ จูนเริ่มเดาจากชื่อกอล์ฟทั้งไทยและอังกฤษ เอกสารถูกเปิดออกเป็นภาษาที่ไม่เข้าใจนั่นเพราะกอล์ฟเข้ารหัสเอกสารไว้ จูนคิดว่าจะเปิดเอกสารได้คงต้องรู้เรื่องเกี่ยวกับกอล์ฟให้มากกว่านี้เพราะมันอาจเกี่ยวข้องกับพาสเวิร์ดที่ใช้เปิดได้

ที่ห้องสมุดโรงเรียน จูน และส้มนั่งคุยกันเกี่ยวกับตัวกอล์ฟ ส่วนโบหาหนังที่ชั้นวางหนังสือ จูนเริ่มประเด็นถามส้ม

“ส้มฉันอยากได้ข้อมูลเกี่ยวกับกอล์ฟ ให้มากกว่านี้มันจะดีสำหรับการสืบหาคนฆ่ากอล์ฟ”

“เธออยากรู้อะไรเกี่ยวกับกอล์ฟ”

“ชื่อจริง ชื่อเล่น วันเดือนปีเกิด ชอบสีอะไร ดูหนัง เล่นเกมแนวใหน ชอบอ่านหนังสืออะไร ชื่อสัตว์เลี้ยงเขา ทุกอย่างฉันจำเป็นต้องรู้” จูนร่ายยาวถึงสิ่งที่อยากรู้

“อืมเอางี้ฉันจะพิมพ์เรื่องราวของเขาอย่างละเอียดยิบส่งทางอีเมล์ให้เธอละกัน มันคงเป็นประโยชน์นะ”

                จูนนั่งใส่พาสเวิร์ดหน้าจอคอมพิวเตอร์ทั้งอาทิตย์โดยเอาพาสเวิร์ดจากการเดาสิ่งที่เกี่ยวข้องกับตัวกอล์ฟก็ยังไม่ได้เรื่อง จูนนึกขึ้นได้ว่าเขาก็อปปี้เอาซอร์สโค็ตโปรแกรมเข้ารหัสของเขามาด้วย จูนเริ่มเปิดดูและไล่โค็ดพบว่าโปรแกรมเขาใช้อัลกอริทึมที่มีสมการทางคณิตศาสต์ที่ค่อนข้างซับซ้อน และพบตัวแปรที่เอามาเป็นพาสเวิร์ดมันอยู่ในซอร์สโค็ดนี่เอง ไฟล์ลับถูกเปิดออก 

ตอนที่ 2 สังหารศพแรก

โบกับส้มมาที่บ้านของจูน ทั้งสามสาวกำลังนั่งทำรายงานส่งอาจารย์อยู่ แม่ของจูนเอาคุกกี้กับน้ำส้มเป็นของว่างมาให้ทาน

“วันนี้สาวๆขยันกันจังเลยนะ ปกติไม่ค่อยจะชวนกันทำการบ้าน นี่คุกกี้แม่ทำเองเชียวนะ แม่ไปเรียนทำอาหารมานะจ๊ะ อยากให้ลูกๆชิมดูคอมเมนต์ด้วยว่าอร่อยหรือป่าว” แม่ยิ้มให้แล้วก็เดินเข้าครัว

“นี่จูนทำไมอาทิตย์ก่อน เธอขาดเรียนบ่อยจัง” โบถามจูนขึ้นมา

“ฉันไม่ค่อยสบาย อยากพักผ่อน” จูนตอบเพื่อน

“เออนี่จูนขอฉันใช้คอมพิวเตอร์หน่อยสิ จะเช็คอีเมล์” ส้มขอเพื่อนใช้คอมพิวเตอร์

“เอ่อ คือเครื่องฉันติดไวรัสอยู่นะสิ ยังไม่สแกนไวรัสเลย” จูนอึกอักเหมือนไม่อยากต่ออินเตอร์เน็ต

“เถอะน่า ฉันเช็คอีเมล์แป็บเดียวเอง”

“ก็ได้ งั้นรอแป็บนึงนะ”

ส้มเช็คอีเมล์สักพัก ก็เปิดโปรแกรมสนทนาขึ้นมา รายชื่อคนที่เธอคุยด้วยมีเกือบร้อยรายชื่อทั้งจูนและโบถึงกับอึ้ง เธอคุยกับหนุ่มๆในโปรแกรมสนทนา อีกสองคนก็ตั้งทำรายงานต่อ โบนึกขึ้นได้ว่าตัวเองเอาแผ่นหนังเช่ามาด้วยจึงชวนเพื่อนๆ ให้เปิดดู

“นี่ฉันลืมไปว่าฉันเอาหนังมาด้วย ดูกันมะ” โบชวนเพื่อนๆ

“ไม่เอาน่าโบ เราทำรายงานให้เสร็จก่อนนะ เดียวค่อยดู” จูนค้าน

“ดูหน่อยน่า ใหนๆก็เอามาแล้ว” ส้มคะยั้นคะยอจูนอีกคน

“ก็ได้ ดูเสร็จแล้วทำรายงานต่อนะ” จูนใจอ่อน

ทั้งสามคนดูหนังกันเสียงดังจนแทบไม่ได้ยินเสียงแม่เคาะประตูเรียก แม่เลยเคาะดังกว่าเก่า จูนออกไปเปิดประตูห้อง

“นี่ดูหนังกันเสียงดังจังลูก ไม่ได้ยินแม่เรียกหรือไง ไปทานข้าวกันได้แล้วนะ” แม่บ่นให้จูน

 “เดียวออกไปค่ะแม่” จูนตอบแม่ไป

“จ้า อย่านานนะลูกเดียวกับข้าวเย็นหมด”

หลังจากที่ทั้งหมดทานข้าวกันเสร็จแล้ว จูนก็ไปส่งเพื่อนที่หน้าบ้านแล้วกลับมาที่ห้องเห็นว่ากำลังต่ออินเตอร์เน็ตอยู่ ก็เลยเข้าไปเช็คอีเมล์ ในอีเมล์ลูซิเฟอร์ส่งอีเมล์มาว่าเขายังอยู่ประเทศไทย ยังยืนยันจะให้ทำงานให้เหมือนเดิมจากหนึ่งล้านยูเอสดอลล่าร์เป็นสองล้านยูเอสดอลล่าร์พร้อมซอร์สโค๊ดยูริเมจิค จูนส่งอีเมล์กลับไปบอกว่าจะทำงานให้แต่ขอเวลาหนึ่งเดือน

หลายวันต่อมา โทรศัพท์มือถือสั่นขณะที่เธอเรียนอยู่ จูนเห็นว่าเป็นเบอร์ที่ไม่รู้จักเลยปิดไป ช่วงพักเที่ยงที่เธอทานข้าวกับโบและส้มเบอร์เดิมโทรมาอีก จูนปลีกตัวออกไปรับข้างนอก

“สวัสดีค่ะ”

“ยูริ หรือจะเรียกว่าจันทราดีนะ” เสียงชายปริศนาเรียกชื่อจริงเธอ

“คุณรู้จักชื่อจริงของฉันได้ไง” จูนตกใจ เสียงพูดชายแปลกหน้าไม่มีสำเนียงฝรั่งเลยซักนิดไทยล้วนๆ

“ชื่อจันทราจริงๆด้วย เอาเป็นว่าเธอจริงๆใช่มั้ย ลูซิเฟอร์อยากจะคุยกับเธอ เธอพอจะมีเวลาหรือป่าว”

“ฉันไม่พบใครทั้งนั้น เราจะทำงานกันโดยไม่เจอหน้ากันโอเค”

“เอาอย่างนั้นก็ได้ เธอเสียเปรียบพวกเราเพราะเรารู้จักเธอก่อนแล้ว เพื่อนเธอสองคนดูน่ารักดีนะ”

“เพื่อนฉันไม่เกี่ยวโปรดอย่าเอาเธอมาเกี่ยวข้อง”

“ก็ได้งั้นเธอมาที่โรงแรมการ์น่า”

“โอเค ฉันจะไป”

ทันทีที่จูนเดินเข้าประตูโรงแรมการ์น่า ก็มีชายใส่สูทกับแว่นตาดำเข้ามาทักทาย เขาให้จูนรอที่โซฟาแล้วไปสั่งเครื่องดื่มมาให้จูน

 “ลูซิเฟอร์ละ” จูนถามเหมือนอยากเจอตัวจริงของลูซิเฟอร์

“คุณไม่เจอจะดีกว่าผมเป็นตัวแทนของลูซิเฟอร์ ทีนี้เรามาเริ่มคุยธุระกันได้แล้ว”

“คุณต้องการอะไร”

“เธอทำงานไปถึงใหนแล้ว เรามีหนอนบ่อนใส้ของเครือข่ายโทรศัพท์ เราจะให้เบอร์คุยติดต่อกับเขา”

“ก็ดี ฉันจะได้ทำงานสะดวกขึ้น ตอนนี้ซอฟแวร์ใกล้สำเร็จแล้วเหลือแค่เอาโปรแกรมของฉันไปติดตั้งเป็นแบ็คดอร์ ซอฟแวร์ของฉันมันล่องหนได้ พูดง่ายๆทันทีที่ฉันเข้าระบบได้ฉันจะควบคุมทุกอย่างของเครือข่ายได้หมด ทุกครั้งที่ทางเครือข่ายเปลี่ยนพาสเวิร์ด ซอฟแวร์จะส่งพาสเวิร์ดกลับมาให้ฉันทางอีเมล์มันเป็นโปรแกรมที่ฉลาดมาก” จูนสาธยายความสามารถของมัน

“ดีงั้นอาทิตย์หน้าคงเสร็จทัน” ชายแว่นดำบอกเชิงเร่งให้จูนทำให้เสร็จ

จูนกลับมาบ้านเขียนโปรแกรมของเธอต่อ เธอนอนดึกกว่าทุกวัน และไปเรียนมักจะหลับๆตื่นๆ

“นี่จูน อย่าหลับในห้องเรียนสิ” โบนั่งอยู่ข้างๆปลุกจูน

“อืมๆ ฉันง่วงนะ”

“แล้วทำไมเธอดูซีดๆ ละจูน”

“ฉันรับจ็อบเขียนเว็บนะสิ”

“เออนี่เราไปดูหนังกันมะหนังใหม่เข้าวันนี้น่าดูมากเลย ฉันดูตัวอย่างมาแล้ว” ส้มซึ่งอยู่โต๊ะข้างหลังชวน

“ไม่ละ ฉันง่วงเลิกเรียนแล้วฉันว่าจะพักหน่อย” จูนปฏิเสธ

สักพักก็มีโทรศัพท์ของชายลึกลับคนเดิมโทรมา พอดีหมดคาบเรียนจูนก็ออกมารับโทรศัพท์

“มันเสร็จแล้วใช่มั้ย” ชายลึกลับถาม

“อืม ฉันจะส่งให้เจ้าหน้าที่หนอนบ่อนใส้คนนั้นไปติดตั้ง ฉันจะส่งวิธีติดตั้งให้เขาทางอีเมล์ ส่วนตัวโปรแกรมรีโมทเซอร์เวอร์ฉันจะส่งให้คุณ”

“ดีมาก งั้นเย็นนี้เราเจอกัน หลังเลิกเรียนฉันจะไปรับเธอ”

ชายแว่นดำสวมสูทพาเธอเข้าไปที่ห้องควบคุมของเขา มีเด็กอายุประมาณสิบขวบนั่งอยู่ที่หน้าจอคอมพิวเตอร์

“เด็กนี่ใคร” จูนถามอย่างสงสัย

“แฮ็คเกอร์ ประมาณว่าไอ้หมอนี่มันเป็นเด็กอัจฉริยะนั่นละ เธอคิดว่าฉันจะรู้เธอได้ไงถ้าไม่มีแฮ็คเกอร์” ชายชุดดำตอบ

“เอาละเรามาเริ่มกันเลย หนอนบ่อนใส้ของคุณติดตั้งโปรแกรมให้ฉันเรียบร้อยแล้ว ที่เหลือมันเป็นหน้าที่ของฉัน และถ้าุงานเสร็จฉันหวังว่าค่าจ้างฉันคุณคงไม่ลืม”

“แน่นอน เรารีโมทมันได้แล้ว คุณต้องการให้ฉันทำอะไรต่อ” จูนรอคำสั่งต่อไป

“ฉันต้องการเบอร์โทรและไอพีของตามรายชื่อคนพวกนี้” ชายชุดดำสั่ง

“คุณจะเอาไปทำอะไร”

“ทำตามที่ฉันสั่ง” ชายชุดดำเสียงเข้ม

ประมาณยี่สิบนาทีที่จูนได้รายชื่อเบอร์โทรและไอพีมา ชายชุดดำก็ส่งรายละเอียดพวกนั่นให้เด็กแฮ็คเกอร์ทำงานต่อ

“กอล์ฟ แกทำต่อ”

“ได้ครับ” เด็กแฮ็คเกอร์ตอบรับคำสั่ง

ซักพักเด็กแฮ็คเกอร์ที่ชื่อกอล์ฟก็บอกว่าให้รอสักสองชั่วโมงกว่าจะโหลดข้อมูลเสร็จ ส่วนจูนก็หลับหน้าโต๊ะคอมเพราะเพลียมาก

“ข้อมูลได้มาหมดแล้วครับ ผมได้ล้างข้อมูลแบบไม่มีทางกู้คืน และระบบปฎิบัติที่เครื่องเซอร์เวอร์ก็ถูกทำลายเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้ข้อมูลทุกอย่างอยู่ที่เครื่องเราหมดแล้วครับ”

“ดีมากไอ้หนู”

จูนตื่นพอดี ที่ชายชุดดำโทรศัพท์ไปหาเหยื่อรายแรก

“สวัสดีคุณพิพัฒน์ ผมต้องการเงินห้าสิบล้านบาทแลกกับข้อมูลของคุณ” ชายชุดดำขู่

“แกเป็นใคร แกทำอย่างนี้ทำไม” เหยื่อถาม

“ผมเหรอ ก็แค่คนที่อยากขอส่วนแบ่งจากธุรกิจมืดของคุณแค่นั้นเอง”

“เป็นไปไม่ได้เซอร์เวอร์ของฉันวางระบบความปลอดภัยอย่างแน่นหนา แกไม่มีทางเข้ามาได้”

“ผมว่าคุณควรจะคุยกับคนดูแลระบบของคุณมากกว่านะตอนนี้”

สักพักเสียงโทรศัพท์ก็เงียบไปและติดต่อกลับมา

“ได้ฉันจะโอนให้แก แต่ข้อมูลของฉันต้องมั่นใจก่อนว่าแกจัดการให้มันเหมือนเดิม” เหยื่อตอบ

ชายชุดดำทำอย่างนี้กับทุกคนที่มีรายชื่อ เมื่องานเสร็จแล้ว ก็หันมาบอกกับจูน

“เธอไปได้แล้ว”

“เดียวก่อนฉันยังไม่ได้ค่าตอบแทนเลย” จูนทวงเงินชายชุดดำ

“ฉันจ่ายแน่ ตอนนี้เธอกับไปก่อน” ชายชุดดำย้ำ

ก่อนออกไปจูนได้ยินเสียงวิ้งเข้าที่หู เธอมารู้สึกตัวอีกทีก็มานอนที่โรงพยาบาล แม่ของเธออยู่ข้างๆเตียง

“ตี่นแล้วเหรอลูก” แม่ทักทาย

“หนูเป็นอะไรไปค่ะแม่” จูนถามงงๆ

“ก็จูนนะสิ เห็นตำรวจเค้าบอกว่าจูนเดินเหม่อลอย แล้วก็พุ่งตัวเข้าใส่รถแท็กซี่นะสิ จูนทำแบบนั้นทำไมลูก แม่รักลูกนะ ลูกมีปัญหาอะไรทำไมไม่ปรึกษาแม่” แม่น้ำตาคลอกอดจูน

“หนูทำอย่างนั้นเหรอค่ะแม่ หนูไม่รู้ตัวเลย” จูนตอบอย่างงงๆ

“หมอบอกว่าเดียวลูกพักอีกสักวันออกได้แล้ว แท็กซี่คันนั้นเบรกไว้ ลูกเลยโดนชนไม่สาหัส สมองอาจกระทบกระเทือนนิดหน่อย”

ไม่กี่วันจูนก็ได้กลับบ้าน ระหว่างที่อยู่โรงพยาบาล เธอก็นอนคิดลำดับเหตุการณ์ เธอคิดได้ว่าเธอโดนสะกดจิตนั่นเอง ถ้ามันเกี่ยวข้องกับลูซิเฟอร์ก็คงจะเป็นซอฟแวร์ยูริเมจิคของเธอนั่นเอง ที่ทำให้เธอเป็นแบบนี้ ตอนนี้เธอนั่งที่จอคอมพิวเตอร์แล้วเธอก็เขียนโปรแกรมของเธอต่อ ในที่สุดก็เสร็จยูริเมจิคของเธอมันเป็นเวอร์ชั่นใหม่มีความสามารถมากกว่าเดิม คือถ้าคนที่ถูกออกคำสั่ง เธอสามารถสั่งให้สมองของคนนั้นสั่งงานไประบบร่างกายได้อีกต่อ สามารถสั่งให้หัวใจหยุดเต้นหรือช็อกนั่นเอง จูนเพลียแล้วก็นอน

วันนี้เป็นวันล้างแค้นของเธอ จูนใช้โปรแกรมรีโมทเซอร์เวอร์เธอเข้าไม่ได้พาสเวิร์ดถูกเปลี่ยน แต่เธอได้รับอีเมล์จากโปรแกรมที่เจ้าหน้าที่หนอนบ่อนใส้ของเครือข่ายโทรศัพท์ติดตั้งให้ เธอจึงเข้าใหม่อีกรอบได้สบาย ตอนนี้เธอรู้เบอร์โทร ที่อยู่ และหมายเลขไอพีของชายชุดดำแล้ว

ที่ฝั่งตรงข้ามบ้านของชายชุดดำ ซึ่งมีลูกน้องประมาณสี่หรือห้าคนอยู่นอกตัวบ้าน จูนปล่อยหุ่นยนต์ตัวด้วงให้เข้าไปในบ้าน เธอสั่งงานด้วยระบบเสียงที่เป็นภาษาคนไปที่โน็ตบุ๊คของเธอซึ่งเป็นสมองและตัวรีโมตหุ่น เข้าไปในห้องของชายชุดดำ แมลงด้วงเกาะอยู่ที่รูปภาพ จูนได้ยินเสียงชายชุดดำคุยกับลูกน้องว่าอีกครึ่งชั่วโมงเขาจะไปที่ธนาคารให้ไปเตรียมรถ

จูนรอจนถึงเวลานั่นชายชุดดำขับรถออกจากบ้าน จูนก็ขึ้นแท็กซี่ตามไปทันที ถึงธนาคารก็เป็นจังหวะที่เธอสามารถควบคุมเขาได้ในระยะยี่สิบเมตร จูนพิมพ์สั่งให้เขาโอนเงินทั้งหมดเข้าบัญชีธนาคารของจูน ทุกอย่างง่ายเหมือนปลอกกล้วยเข้าปาก ต่อไปก็เป็นการล้างแค้น จูนสั่งให้หัวใจเขาหยุดเต้น เขาล้มตรึงลงทันทีที่จะออกจากธนาคาร เสียงคนร้องตกใจให้ช่วย เจ้าหน้าที่วุ่นวายเรียกรถพยาบาล ชายชุดดำโชคดีที่หน่วยแพทย์สนามช่วยไว้ปั๊มหัวใจไว้ทัน แผนจูนล้มเลวต้องเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง

 จูนรอที่โรงพยาบาล หมอออกมาบอกญาติของชายชุดดำว่าเขาปลอดภัยแล้ว ซักพักก็ได้ยินเสียงคนร้องตกใจบอกว่ามีคนตกตึกตาย สำเร็จตามแผนชายชุดดำตาย ซึ่งจูนฉวยโอกาสตอนหมอคุยกับญาติสั่งให้เขาโดดตึกตาย

จูนล้างแค้นได้สำเร็จ นี่เป็นการฆ่าคนครั้งแรกของจูนแต่ดูเหมือนเธอกลายเป็นคนเก็บตัวเงียบและระแวง มันการดีสำหรับเธอเพราะทำให้เธอรอบคอบมากกว่านี้

.

ปิศาจสาวไซเบอร์

ตอนที่ 1 เปิดเทอมใหม่

จูนเด็กสาวใส่เครื่องแบบนักเรียนในชุดมัธยมตอนปลายกำลังนั่งแชตที่หน้าโต๊ะคอมพิวเตอร์ กับบุรุษผู้ใช้นามแฝงว่าลูซิเฟอร์ และยูริเป็นนามแฝงของเธอ จูนเป็นเด็กสาวที่ชอบเก็บตัวอยู่แต่ในห้อง หลังเลิกเรียนจูนจะขลุกอยู่กับการใช้คอมพิวเตอร์ นิสัยออกจะแปลกว่ากว่าเด็กสาววัยเดียวกับเธอ เพราะเพื่อนๆวัยเดียวกันหลังเลิกเรียนก็จะชวนแฟนไปเดินห้างหรือดูหนังฟังเพลง  พ่อของจูนเป็นผู้พิพากษา ส่วนแม่เธอเป็นแม่บ้านยามว่างๆมักจะซื้อขายหุ้นระยะสั้นเป็นงานอดิเรก

ลูซิเฟอร์ : “ยูริเมจิกของคุณมันวิเศษอย่างที่คุณพูดจริงหรือป่าว ผมจะเชื่อได้ไงในเมื่อผมยังไม่ได้ลอง”

ยูริ : “งั้นฉันจะส่งโปรแกรมรุ่นทดลองให้คุณใช้ก่อนและมันจะถอนการติดตั้งในช่วงเวลาครึ่งวัน ถ้าคุณชอบมันฉันขายให้คุณในราคาหนึงล้านยูเอสดอลลาร์ คุณตกลงหรือป่าว”

ลูซิเฟอร์ : “ทำไมมันแพงอย่างนั้น มันก็แค่โปรแกรมที่คุณพัฒนาแค่สามเดือนเอง”

ยูริ: “มันพัฒนาแค่สามเดือนก็จริง แต่ถ้าคนปกติต้องใช้เวลาพัฒนามากกว่านั้นสามเท่าของฉัน และมันก็ไม่ธรรมดาแน่ มันคุ้มยิ่งกว่าคุ้มซะอีก”

จูนส่งซอฟแวร์ของเธอทางโปรแกรมสนทนา เธอออกมาหาของกินขณะที่ลูซิเฟอร์กำลังดาวน์โหลดโปรแกรมของเธอ แม่ของเธอกำลังนั่งดูละครภาคค่ำอยู่ แล้วเหลือบมาเจอจูนหาของกินในตู้เย็นพอดี

นี่ลูกทำไมลูกชอบขลุกอยู่แต่ในห้องอย่างนั่นหละ เราแม่ลูกไม่ค่อยได้คุยกันเลยนะ วันนี้แม่ว่าจะออกไปช็อปปิ้งลูกออกไปเป็นเพื่อนแม่หน่อยนะ แม่ชวนลูกสาวตัวอย่างเพราะไม่มีเพื่อนไปช็อปปิ้ง

พอดีหนูกำลังทำรายงานอยู่ค่ะแม่ เดียววันหน้าค่อยไปช็อปปิ้งด้วยกันนะค่ะ จูนยิ้มให้แม่แล้วก็เดินเข้าห้องตัวเอง โปรแกรมที่ส่งให้ลูซิเฟอร์ถูกดาวน์โหลดเสร็จแล้ว

ยูริ : “คุณติดตั้งเสร็จแล้วใช่มั้ย”

ลูซิเฟอร์ : “ใช่”

ยูริ: “คุณต้องมีลำโพงพิเศษที่สามารถใช้ได้กับความถี่เหนือเสียงมนุษย์ได้ยิน คุณสามารถหาซื้อมันได้ที่ร้านเครื่องเสียงที่ใหญ่ๆหน่อยจะมีพวกขายเครื่องเสียงแนะนำคุณเอง ฉันคิดว่าคุณหาซื้อมันได้”

ลูซิเฟอร์ : “ผมมีอยู่แล้ว ผมเป็นพวกรักเสียงเพลง ผมชอบฟังโอเปร่า”

ยูริ : “ดีเลย คุณลองพิมพ์ข้อความสั่งใครสักคนแล้วตามด้วยชื่อและอายุของคนที่คุณสั่งสิ ถ้าเครื่องขยายเสียงที่คุณต่ออยู่มีกำลังวัตต์จริงที่เจ็ดสิบวัตต์และเร่งโวลลุ่มให้เกือบสุด มันสามารถสั่งได้ระยะไกลถึงหนึ่งกิโลเมตรเลยนะ”

ลูซิเฟอร์ : “โอเค แล้วผมจะลองยูริเมจิคของคุณนะ”

ยูริ : “ดึกแล้วล่ะ ฉันขอตัวก่อนนะ”

ลูซิเฟอร์ : “เทคแคร์”

ยูริ : “คุณเหมือนกันนะ”

เหมือนเช่นทุกวัน จูนจะถอดฮาร์ดดิสออกจากแร็คแล้วเหลือไว้แค่ฮาร์ดดิสอีกลูกที่เป็นระบบปฎิบัจูนารและโปรแกรมทั่วไป ส่วนฮาร์ดดิสที่เป็นความลับถอดไว้ในลิ้นชักแล้วเอาแผ่นกระดานปิดไว้อีกที ส่วนอินเตอร์เน็ตเธอไม่ได้ต่อเข้าจากสายโทรศัพท์บ้านหากแต่เป็นการต่อใช้บริการสัญญาณเอดจ์(Edge) ซึ่งซิมการ์ดที่เธอใช้เป็นแบบเติมเงินเพื่อป้องกันการสะกดรอยจากบุคคลที่ไม่หวังดีกับเธอ

“ลูกจ๋าตื่นได้แล้ว นี่มันสายแล้วนะ เดียวไปโรงเรียนไม่ทันนะ” เสียงแม่เรียกเธอให้ตื่น

“ตื่นแล้วค่ะแม่” จูนยังงัวเงียเพราะว่านอนดึกทุกวัน

วันแรกของเทอมใหม่ ดูเหมือนว่าจะเป็นสิ่งน่าเบื่อสำหรับจูนมาก นักเรียนกลุ่มหนึ่งกำลังมุงดูบอร์ดที่ออกคะแนนสอบ เธอเห็นโบกับส้มเพื่อนสนิทของเธออยู่ที่นั่นด้วยเธอจึงเดินเข้าไปหา

“โบเกรดออกมาเป็นไงมั่ง” จูนถามเพื่อน

“อ้าวจูน มาตั้งแต่เมื่อไร เกรดของเราไม่ค่อยดีเลยละจูน เราได้เกรดเฉลี่ย 2.2 เอง พ่อต้องฆ่าเราแน่เลย ฮือๆ” โบคร่ำครวญกับเกรดที่ออกมาไม่ค่อยดี

“เอาน่า เทอมนี่ก็ตั้งใจเรียนใหม่แล้วกัน” จูนปลอบใจ

“ส่วนส้มได้เกรดเฉลี่ย 2.5 พอดีพอดีเลยอ เราดูเผื่อจูนด้วย จูนได้ 2.7 นะ” ส้มพูดขึ้นมา

คาบเรียนวิชาภาษาไทยจูนเรียนแบบครึ่งหลับครึ่งตื่นเพราะมันเป็นวิชาที่น่าเบื่อ จูนจะกระตือรือร้นกับพวกวิชาวิทยาศาสตร์ คณิตศาสตร์ และภาษาอังกฤษ เธอมักจะได้เกรด 4 ทุกเทอม เธอเรียนอยู่ในเกณฑ์พอใช้ หมดคาบเรียน โบก็ชวนไปโรงอาหาร

“นี่ส้ม ได้ข่าวเรื่องยัยมดเด็กนักเรียนดีเด่น ป่าวอะ เขาว่ามดมีอะไรกันกับอาจารย์การุณนะ” โบเมาท์ให้จูนกับส้มฟัง

“ส้มว่าเป็นไปได้นะ ก็อาจารย์หนุ่มคนใหม่ที่มาสอนพละได้เทอมนึงนะ ดูหล่อขนาดนั่น” ส้มพูดเป็นปี่เป็นขลุ่ย

“ยัยมดนะเหรอ ดูเรียบร้อยจะตาย ไม่น่าจะมีข่าวกับอาจารย์ได้หรอกน่า” จูนแย้งเพื่อนๆ

“น้อยไปสิจูน ตอนปิดเทอมไอ้บอยหนุ่มเพล์บอยห้องเรามันบอกว่ามันเจอยัยมดไปที่อพาร์ตเมนต์ของอาจารย์การุณด้วยนะ”

“จริงเหรอ !” จูนพูดเหมือนตกใจ

“นี่จูน เลิกเรียนแล้วเราไปร้องคาราโอเกะที่ห้างดีมะ” โบชวนเพื่อน

“ไม่ละ ฉันมีธุระ” จูนปฎิเสธ

“ไปเถอะน่าจูน เราไม่ได้เจอกันเลยนะตั้งแต่ปิดเทอม เราว่าไปเที่ยวห้างก็ดีนะ” ส้มคะยั้นคะยอจูน

“อืมก็ได้ แต่เราคงอยู่ได้ไม่ดึกนะมากหรอกนะ” จูนปฎเสธเพื่อนไม่ได้

หลังจากที่ทั้งสามคน ร้องคาราโอเกะเสร็จ ก็ตั้งใจว่าจะไปทานอาหารญี่ปุ่นกัน ทั้งสามคนเข้าไปในร้านนั่งสั่งอาหาร แล้วรออยู่ครู่หนึ่ง ก็ได้ยินเสียงพูดคุยของหนุ่มสาวคู่หนึ่งข้างหลังจูนกับโบ

“นี่พี่การุณจะไม่รับผิดชอบมดจริงๆเหรอค่ะ มดท้องสามเดือนแล้วนะคะ แล้วจะให้โบทำยังไงทีนี้” เสียงเด็กสาวพูดด้วยความเครียด

“แล้วจะให้พี่ทำยังไง พี่ยังไม่พร้อม มดเองก็ยังเด็ก เมียพี่ก็เริ่มระแคะระคายแล้วเหมือนกัน” ผู้ชายพูดบ้าง

“แล้วทำไมพี่ต้องหลอกมดด้วย ตอนจีบมดใหม่ๆ พี่บอกว่ายังไม่มีแฟน” ผู้หญิงพูดจบ ก็นิ่งเงียบกันสักพัก แล้วผู้ชายก็เริ่มพูดขึ้นอีก

“เอาเด็กออกเถอะ”

“ไม่นะค่ะ มดกลัว”

“แล้วจะให้พี่ทำยังไง เราไม่มีทางเลือกแล้วนะมด” พูดจบก็มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น

“เมียพี่โทรมา เรากลับกันก่อนดีกว่านะ” แล้วทั้งคู่ก็ออกจากร้านไป ขณะที่ทั้งคู่เดินผ่านโต๊ะสามสาว ทั้งสามคนก็เอาเมนูมาบังหน้าไว้เหมือนจะสั่งอาหาร หนุ่มสาวคู่นั้นก็เลยไม่ได้สังเกต

“นี่จริงเหรอเนี่ย ยัยมดเด็กนักเรียนดีเด่นนะเนี่ย” ส้มพูดเหมือนไม่เชื่อกับเหตุการณ์นี้

จูนกลับมาบ้าน พ่อกับแม่ของจูนกำลังดูข่าวภาคค่ำอยู่ ยังไม่สังเกตเห็นจูนเข้ามา

“พ่อ แม่ สวัสดีค่ะ” จูนสวัสดีพ่อกับแม่

“ทำไมกลับดึกจังเลยลูก เป็นลูกผู้หญิงกลับบ้านดึกๆดื่นๆ มันอันตรายนะจ๊ะ” แม่พูดด้วยความเป็นห่วง

“นั่นนะสิ พ่อกับแม่เป็นห่วงรู้มั้ย” พ่อเสียงเข้ม

“ขอโทษค่ะ พอดียัยโบกับยัยส้มชวนไปทานข้าวที่ห้างค่ะอีกอย่างรถก็ติดด้วย ดูข่าวอยู่เหรอค่ะ”

“อืม ดูสิมีแต่ข่าวชู้สาวของนักเรียน เด็กสมัยนี้นี่แย่จริงๆเลยนะ สังคมมันเสื่อมลงทุกวันเลยนะ จูนอย่าเอาอย่างนะลูก” พ่อบ่นเพราะเบื่อข่าวพวกนี้

“ค่า คุณพ่อไว้ใจลูกสาวคนนี้เถอะค่ะ เพราะหนูไม่เคยทำให้คุณพ่อผิดหวังอยู่แล้ว เดี๋ยวจูนขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะค่ะ” พูดจบจูนก็ขึ้นห้องทันที

จูนใส่ฮาร์ดดิสและเปิดคอมพิวเตอร์ออนไลน์ไว้ แล้วไปอาบน้ำ พอออกมาก็มีเสียงเรียกจากโปรแกรมสนทนา เธอแต่งตัวเสร็จ ก็เข้าไปทักทาย

ลูซิเฟอร์: “พระเจ้ามันวิเศษจริงๆ ฉันตกลงซื้อโปรแกรมเธอ ส่งยูริเมจิคตัวเต็มมาให้ฉันเลย”

ยูริ: “ฉันต้องมั่นใจว่าคุณโอนเงินมาให้ฉันแล้ว ฉันจะเช็คดูจากโปรแกรมออนไลน์ของธนาคาร”

ลูซิเฟอร์: “โอเค ผมจะโอนให้ครึ่งนึงก่อนเมื่อผมดาวน์โหลดโปรแกรมเสร็จแล้วผมจะโอนให้อีก ถ้างั้นฉันจะส่งหมายเลขบัญชีให้คุณทางอีเมล์”

หลังจากที่ตกลงกันเสร็จแล้ว และจูนก็ได้รับเงินเสร็จแล้ว ก็ปิดเครื่องเก็บหลักฐานเหมือนเช่นทุกวัน หมายเลขบัญชีของจูนไม่ใช่ชื่อเธอหากแต่ว่าเป็นหมายเลขบัญชีของหนุ่มลึกลับในอินเตอร์เน็ตใช้นามแฝงว่าดาร์คเมอร์แชนท์ที่บอกว่าจะจัดการเรื่องนี้ให้เธอ โดยมีส่วนแบ่งสิบเปอร์เซ็นต์ ซึ่งหากว่าจูนโดนโกง เธอก็หาตัวได้ไม่ยากเพราะเธอได้เจาะเครื่องของเขาไว้แล้วแถมรู้ว่าเขาเป็นใคร แต่ดาร์คเมอร์แชนท์กลับไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจูนคือใครเพราะเธอวางระบบความปลอดภัยของเครื่องเธออย่างรัดกุม

ถัดอีกวันหลังเลิกเรียน จูนก็ได้รับเงินที่โอนมาให้ครั้งละแสนดอลล่าร์ในแต่ละวัน ซึ่งจูนก็เอาไปเล่นหุ้นหมดเหลือแค่เพียงแค่หุ้นที่เธอลงทุนจะขึ้นหรือตกเธอไม่ได้สนใจ เธอเพียงแค่ใช้ตลาดหุ้นเป็นแหล่งฟอกเงิน และแม่ของจูนเองก็ไม่ได้สงสัย เพราะแม่เธอคิดว่าเป็นเงินที่จูนรับงานเขียนเว็บทั่วๆไป แม่ของจูนกลับภูมิใจซะอีกที่เห็นลูกหารายได้พิเศษทีละมากๆขนาดนี้

จูนสั่งซื้ออุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์เกรดเอจากต่างประเทศ และชิปคอมพิวเตอร์ที่เธอออกแบบเองแล้วไปให้โรงงานผลิตชิปให้หนึ่งพันตัวมีลักษณะเป็นกล้องรูเข็มที่ซูมไม่ได้ และมีวงจรรับส่งวิทยุแบบสัญญาณดิจิตอลในตัวชิปด้วย เธอกำลังสร้างหุ่นยนต์แมลงด้วงนั่นเอง มันขนาดใหญ่กว่าแมลงด้วงทั่วไปสามเท่า แบตเตอรี่ขนาดเล็กที่สั่งทำพิเศษสามารถอยู่ได้นานถึงครึ่งชั่วโมง เธอใช้เงินหมดไปหลายล้านทีเดียวกับการสั่งซื้อของพวกนี้ ตอนนี้เธอมีหุ่นยนต์แมลงด้วงประมาณร้อยกว่าตัว แต่สมองของมันก็คือคอมพิวเตอร์ของเธอ สามารถรีโมตจากคอมพิวเตอร์ของเธอ เธอออกแบบและสร้างซอฟแวร์ปัญญาประดิษฐ์ไว้นานหลายปีก่อนหน้านี้แล้ว และก็ถึงเวลาที่เธอจะประกอบมันเมื่อเธอมีเงินพอที่จะสร้าง ความรู้ที่เธอมีก็ไม่ได้มาจากใหน เธอเสาะหามาจากอินเตอร์เน็ต และมาดัดแปลงเอานั่นเอง หลายวันที่เธอเหนื่อยกับการประกอบหุ่นแมลงด้วงเธอไปเรียนบ้างขาดเรียนบ้างเพราะเธอนอนดึก

เสียงโปรแกรมสนทนาดังขึ้นมา จูนงัวเงียที่งีบไปพักนึงที่เตียง เธอมานั่งที่หน้าจอมอนิเตอร์ ก็เห็นข้อความทักทายของลูซิเฟอร์

ลูซิเฟอร์: “ยูริ ผมอยากได้โปรแกรมเจาะระบบความปลอดภัยของเครือข่ายโทรศัพท์ มันพอเป็นไปได้หรือป่าว”

ยูริ: “ฉันทำอย่างนั่นไม่ได้หรอก ระบบความปลอดภัยเดียวนี้มันเจาะยากมาก นอกจากจะมีหนอนบ่อนไส้ที่เป็นเจ้าหน้าที่ในนั้น ซึ่งฉันจัดการให้คุณไม่ได้หรอก เพราะมันอยู่นอกประเทศของฉัน”

ลูซิเฟอร์: “ใครบอกว่าผมจะให้เจาะระบบที่ประเทศผม ตอนนี้ผมอยู่ประเทศไทยแล้ว”

ยูริ: “คุณรู้ได้ไงว่าฉันอยู่ประเทศไทย”

ลางสังหรณ์ของจูนชักไม่ค่อยดีแล้ว ดูเหมือนลูซิเฟอร์จะไม่ใช่คนที่ใช้โปรแกรมทั่วๆไปซะแล้ว เธอนิ่งอยู่พักนึง คิดในใจว่าเป็นไปได้ที่เขาจะสะกดรอยเส้นทางการสื่อสารภายในประเทศได้ แต่คงเข้าถึงเครื่องจูนไม่ได้แน่เพราะเธอใช้ไอพีหลอก จากที่ได้รับไอพีจากเจ้าของเครือข่ายอินเตอร์เน็ตเธอก็แปลงไอพี แล้วก็เปลี่ยนชื่อและเวอร์ชั่นของระบบปฎิบัติการหลอกไว้แล้ว อีกทั้งระบบความปลอดภัยของเครื่องเสถียรพอที่จะมีใครเจาะเข้ามาได้
                ยูริ: “ฉันทำให้คุณไม่ได้ หวังว่าคุณคงเข้าใจฉันนะ ฉันไม่อยากเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้”

ลูซิเฟอร์: “หนึ่งล้านห้าแสนยูเอสดอลล่าร์”

จูนล็อกเอาต์โปรแกรมสนทนาทันที และทำเหมือนทุกวัน เก็บหลักฐานแล้วเข้านอน เธอไม่ได้ต่ออินเตอร์เน็ตประมาณสองอาทิตย์ และไปเรียนปกติ